2 May, 15:56, 886 x viewed

Het voelt alsof twee handen bruut mijn keel dichtknijpen. Met opengesperde ogen probeer ik mijn longen van de kostbare doch noodzakelijke zuurstof te voorzien. De kleine deeltjes ijle lucht die ik tot me neem, maken me weeïg en ik dreig flauw te vallen. Ik kijk naar je lippen en inwendig smeek ik je mond om verlossing, om los te laten. Diepe groeven in je grauwe, ingevallen wangen vervolgen hun weg van verdriet en komen samen in donkerblauwe kringen vermengd met zwart. De bloeddoorlopen aderen in je ogen snijden als een vlijmscherp mes door mijn ziel. Wanneer ik weer naar adem probeer te happen, betrap ik mezelf erop dat ik je onbeschaamd en met open mond aan zit te staren. Mijn vingers spelen met het druipende vet dat de flikkerende kaars achterlaat en ik besef dat het mijn eigen handen zijn die denkbeeldige blauwe plekken in mijn hals achterlaten. Langzaam haal ik mijn vingers door de onrustige vlam en ik voel de schrijnende pijn. Ik dwing mezelf je aan te kijken, maar mijn zwakte laat mij de weg van de minste weerstand kiezen. De geur van verschroeide huid vult de ruimte.
Wanneer je met luide stem vraagt wat je leven nu nog voorstelt, schrik ik zo hevig dat ik in een reflex mijn hand boven de kaars wegtrek. Ik weet niet wat me harder raakt, je woorden of je intens droevige blik. Driftig zoek ik naar woorden die een zinnig antwoord kunnen vormen, maar zelfs de grootste clichématige onzin krijg ik mijn strot niet uit. Verdomme. Hij kan het toch niet allemaal zomaar weggooien? Als ik je hand vastpak, voel ik hoe de verse blaren onder jouw vingers kapot springen.

Mijn ogen volgen de route die het traanvocht uitstippelt over je ingevallen gezicht. Ik zou het liefst de weg abrupt dood willen laten lopen. De kolkende rivier in je ogen, gevuld met donker bloed leeg willen drinken, zodat het niet meer zou overstromen. Ik zou het vlijmscherpe mes dat blind en met grof geweld inhakt op je met liefde gevulde hart over willen nemen. Laat het op mij inhakken. Hardvochtig, koud, meedogenloos. Het liefste zou ik je willen zeggen dat ik je pijn over wil nemen en ik vervloek de brok in mijn keel die me nog steeds dwarszit en mijn woorden tegenhoudt.

Hoewel ik helemaal niet gewelddadig ben, maakt een ongekend verlangen hem een klap voor zijn kop te geven zich van mij meester. Misschien zelfs wel twee klappen. Als het daarmee allemaal weer op zijn plek zal vallen, zou ik het doen. Als het zou kunnen, zou ik hem mijn ogen geven en hem dwingen het leed dat hij veroorzaakt te zien. Het verdriet dat hij teweegbrengt door jou in de steek te laten. Ik zou mijn hart afstaan en hem wekenlang laten voelen hoe het is om deze in gebroken toestand te moeten dragen.

Met het laatste restje van de tissue veeg je het pad over je wangen weg. De kleine, witte wolkjes zachte stof liggen over de tafel verspreid. Ik zie hoe je voor de derde keer een viltje van het leven berooft en kijk hoe de snippers tussen de wolken landen. Onbewust zet ik het glas aan mijn lippen en proef ik de zoete witte wijn op mijn tong. Mijn agressieve denken maakt plaats voor een groot schaamtegevoel, gecreëerd door onmacht.

Waarom kan ik niet de vriendin zijn die je verdient, een vriendin die je tranen droog dept en je bemoedigende woordjes toefluistert, een vriendin die je uit het dal trekt, ongeacht de diepte?

En terwijl ik mijzelf afvraag waarom ik überhaupt deze vragen moet stellen, houd ik je hand vast.
Ik kan niet anders.

© Silly Houet