|
|
Show in normal design
|
Show personalized design!
Heb geen wantrouwen in mij.
Ik en mezelf staan zij aan zij.
Geef me geen beschuldigende blik.
Je kijkt in de ogen van mijn ware ik.
Bekritiseer niet de ik die is gegeven.
Het is louter mezelf die heeft geschreven.
Wees niet angstig voor mijn profiel.
Het is de schaduw van mijn eigen ziel.
Veroordeel me niet.
Ik ben wie ik ben en wie jij ziet.
Ik en mezelf staan zij aan zij.
Geef me geen beschuldigende blik.
Je kijkt in de ogen van mijn ware ik.
Bekritiseer niet de ik die is gegeven.
Het is louter mezelf die heeft geschreven.
Wees niet angstig voor mijn profiel.
Het is de schaduw van mijn eigen ziel.
Veroordeel me niet.
Ik ben wie ik ben en wie jij ziet.
Links
- Achter de wolken, het gedonder
- Jij-2
- Zij-kant
- Tranen van onmacht
- Jij-1
- Jij-3
- Jij-4
- Jij-5
- Ik
- Ga maar
- Anders
- Respect?
- Contrast
- Spiegel
- Egoistische kortzichtigheid
- Zeeen van tijd dat niet meer is
- 'Help, ik heb haiku!'
- Nieuw Antiek
- Wat was en niet meer is
- Het spel der liefde
- Ik begrijp je
- Verloren kracht versterkt
- In Stil Verlangen
- De enige stem die is
- Wereldreis door stilte
Verloren kracht versterkt
22 Apr, 15:13, 174
x viewed
Ik houd me met bevende vingers vast aan een zijden draadje. Ik kijk angstig opzij en word geconfronteerd met mijn eigen sporen, mijn sporen die niet meer van mij zijn maar die ons toebehoren. Ik heb getracht weerstand te bieden, te voorkomen dat mijn draad de jouwe kruist.
Het web zou ingewikkelder worden. Mooier misschien, dat wel. Voor even. Kleine sporen van de proeve van jouw begeerlijkheid zouden zich uittekenen in passie, onze paden zouden in elkaar overlopen en ingekleurd worden door pure hartstocht.
Ik heb toegegeven aan de verleiding op een virulente zomerdag. Gewelddadige zonnestralen accentueerden de fonkelende zijden draden. Kleine kristallen van puur zilver maakten ons geweven web oogverblindend, met jou ten deel gevallen aan het vergezicht. Ons perspectief uitsluitend zichtbaar voor jou en mij.
Benauwd buig ik naar voren. Voorzichtig. Ik mag mijn balans niet verliezen.
Het duizelt me als ik de angstaanjagende diepte in kijk. Ik probeer in te schatten hoe groot de afstand is. De zenuwen gieren door mijn lijf en het bloed pompt door mijn kloppende aderen. Ik weet dat kiezen noodzakelijk is.
Ik voel weer even jouw draad. Hoe hij plagend met mij speelt. Elke vezel van mijn lijf wordt zachtjes gekieteld door jouw stevige stof. Mijn onderbuik kriebelt van hunkering en intens verlangen maakt zich van mij meester.
'Stop!' Mijn verstand roept mijn hart halt toe en dwingt tot denken. Ik sta op het randje van de afgrond. Ik voel hoe het donkere ravijn alle energie uit mijn lichaam zuigt. Mijn knikkende knieën laten me wankelen. Ik adem de ijle lucht in en het maakt me weeïg. Het zweet druipt van mijn voorhoofd en de nacht plakt aan mijn lijf. Ik ben onthutst van het beeld dat zoveel afwijkt van het tafereel op klaarlichte dag.
'Rustig, adem in, adem uit.' Ik sluit mijn ogen. Even achterover leunen. Ik voel hoe de zijde mijn hand ontglipt. De draad snijdt in mijn hand en laat diepe groeven achter in mijn ziel. Mijn hand stribbelt tegen en uit haar open wond sijpelen kleine streepjes bloed.
Ik laat het gaan. Verlost uit het web van tegendraadse gevoelens. Het pijnlijk prachtige web. Haar droevige sterkte had geen kracht.
© Silly Houet
Het web zou ingewikkelder worden. Mooier misschien, dat wel. Voor even. Kleine sporen van de proeve van jouw begeerlijkheid zouden zich uittekenen in passie, onze paden zouden in elkaar overlopen en ingekleurd worden door pure hartstocht.
Ik heb toegegeven aan de verleiding op een virulente zomerdag. Gewelddadige zonnestralen accentueerden de fonkelende zijden draden. Kleine kristallen van puur zilver maakten ons geweven web oogverblindend, met jou ten deel gevallen aan het vergezicht. Ons perspectief uitsluitend zichtbaar voor jou en mij.
Benauwd buig ik naar voren. Voorzichtig. Ik mag mijn balans niet verliezen.
Het duizelt me als ik de angstaanjagende diepte in kijk. Ik probeer in te schatten hoe groot de afstand is. De zenuwen gieren door mijn lijf en het bloed pompt door mijn kloppende aderen. Ik weet dat kiezen noodzakelijk is.
Ik voel weer even jouw draad. Hoe hij plagend met mij speelt. Elke vezel van mijn lijf wordt zachtjes gekieteld door jouw stevige stof. Mijn onderbuik kriebelt van hunkering en intens verlangen maakt zich van mij meester.
'Stop!' Mijn verstand roept mijn hart halt toe en dwingt tot denken. Ik sta op het randje van de afgrond. Ik voel hoe het donkere ravijn alle energie uit mijn lichaam zuigt. Mijn knikkende knieën laten me wankelen. Ik adem de ijle lucht in en het maakt me weeïg. Het zweet druipt van mijn voorhoofd en de nacht plakt aan mijn lijf. Ik ben onthutst van het beeld dat zoveel afwijkt van het tafereel op klaarlichte dag.
'Rustig, adem in, adem uit.' Ik sluit mijn ogen. Even achterover leunen. Ik voel hoe de zijde mijn hand ontglipt. De draad snijdt in mijn hand en laat diepe groeven achter in mijn ziel. Mijn hand stribbelt tegen en uit haar open wond sijpelen kleine streepjes bloed.
Ik laat het gaan. Verlost uit het web van tegendraadse gevoelens. Het pijnlijk prachtige web. Haar droevige sterkte had geen kracht.
© Silly Houet
 Forward
|
|
Flag as offensive |
| Tags (i) | ||
| The owner of the photo/video/blog can see who posted the tag, and only friends are allowed to tag. Max. 10 tags per photo/video/blog. | ||
Comments
8 Jun, 10:22
Silly, wat een prachtige beschrijving van een ontluikende liefde die eigenlijk niet mag zijn! De draad die zo zichtbaar maakt hoe moeilijk het is om de rode draad te blijven volgen! Door dit te lezen begrijp je dat het je kan overkomen en dat het voorkomen iets is wat verdomd moeilijk is! Onvoorstelbaar mooi verwoord Silly, bedankt tot hyves Ellen
7 Jun, 23:32
Mooi, de wijdsheid van gevoel.
Zo groots, soms, dat er niet genoeg anker in het zelf zit om de hele ruimte in te nemen.
Inderdaad een mooi woord: virulente.
Zo groots, soms, dat er niet genoeg anker in het zelf zit om de hele ruimte in te nemen.
Inderdaad een mooi woord: virulente.
3 Jun, 00:41
Ik dacht.... " Nog snel eentje voor het slapengaan ". Kies ik deze uit..... Uiteraard wederom geweldig zoals ik onderhand een beetje van je gewend begin te raken alleen slaap ik nu zo raar 
Grüssjens Erik G.
Grüssjens Erik G.
25 Apr, 11:13
Geen idee waarom ik deze nu pas lees, maar het omschrijft precies hetgeen waar ik ook van verlost wil worden....
Mooi gedaan, lieve Sil!!
Mooi gedaan, lieve Sil!!
24 Apr, 00:22
..dacht terloops even aan het luchtiger romantic Spiderman van afg. weekend 
(225)
23 Apr, 11:37
Soms is het goed om gehoor te geven, aan je instinct.Je weet gewoon in je hart, dat je het niet moet doen. Knap van jou beschreven.
MmmmMm. Ik ben er stil van.
©2004-2008 Hyves