18 Apr, 21:41, 194 x viewed

Fonkelende sterren laten een harmonieuze gloed achter op het verlaten strand. Ik voel hoe mijn longen zich vullen met zilte zeelucht. Terwijl mijn voeten het zand tussen mijn tenen laten glijden, luister ik naar de zaligmakende rust. Het zachte geruis van de golven doet me in gedachten verzinken. Ik denk terug aan een paar dagen geleden.


Terwijl ik kijk naar de goudgele zon die haar rust vindt in de donkere zee, hoor ik iets achter me dat lijkt op zacht gesnik. Wanneer ik omkijk, zie ik haar zitten. Haar vingers maken een tekening in het zand. Wanneer ze ziet dat ik naar haar kijk, geeft ze me een klein knikje en lacht bedroefd.
Zonder aarzelen loop ik naar haar toe en vraag haar of ik bij haar mag komen zitten. Ze strijkt het zand naast haar glad en gebaart me plaats te nemen. Het zojuist getekende hart verdwijnt onder haar vingers. Aan haar ietwat beschaamde blik zie ik dat ze zich afvraagt of ik haar uitgewiste tekening heb gezien.
Tijdens de zwijgzame minuten die we naast elkaar zitten, wordt de vraag waarom ze me zo bekend voor komt, gevolgd door de vraag wat haar zo verdrietig maakt.
Haar goudblonde lokken krullen langs haar gezicht. De sproetjes op haar neus maken haar kwetsbaar, meisjesachtig. Alsof ze mijn gedachten kan lezen, begint ze te vertellen.
"Ik viel voor hem. Hij liet mij samenkomen met de maan en de sterren".
Met samengeknepen ogen kijkt ze naar de sterrenhemel. Onbewust kijk ik naar de fonkelingen die licht geven in het donker.
"Het maakte niet uit waar heen te gaan, net zo min als waar vandaan we kwamen."
Ze strijkt een blonde lok weg uit haar gezicht.
"We waren samen."
Wanneer ze het laatste uitspreek slikt ze de zichtbare brok in haar keel weg. Ik slik mee. Ik zie dat de pijnlijke droefheid krachtiger is dan we allebei wensen. Als er een traan uit haar ooghoek ontsnapt en een spoor trekt over haar wang, pak ik haar hand. Ze knijpt erin en even zeggen we niets.
"Het leek te mooi om waar te zijn", vervolgt ze, "en ik wist dat het ook niet meer was dan dat."
Ze kijkt me aan en met veel pijn en moeite onderdruk ik de neiging om haar te omhelzen.
"Sorry, het klinkt vast belachelijk. Het is niet uit te leggen. Het is een gevoel waarvan je het bestaan niet kent als je het niet hebt meegemaakt."
Vóór ik iets kan zeggen staat ze op en wrijft ze het zand van haar benen.
"Als liefde blind maakt, moet ik dan voortaan mijn ogen dichthouden?"
Wanneer ze merkt dat ik haar het antwoord schuldig moet blijven, loopt ze weg. Ze kijkt niet meer om.

De rillingen lopen over mijn lijf. Ik heb het koud gekregen. Nog één keer kijk ik naar de sterrenhemel. Ik voel het zoute traanvocht op mijn lippen. Als ik achterom kijk, zie ik hoe de golven mijn tekening de zee indragen.
Ze zal het nooit weten, maar ik begreep haar. Meer dan anderen ooit zullen begrijpen.
Lieve onbekende, het antwoord is "nee".

© Silly Houet (18 april 2008)